Asplenium trichomanes

Jedna z łatwiejszych w uprawie paproci nadająca się do obsadzania murków, do ogrodu skalnego, jak również do uprawy w warunkach domowych, chociaż jest mniej popularna niż jej kuzynka zanokcica gniazdowa. Tworzy rozetę pojedynczo pierzastych liści o ciemnoczerwonobrązowych ogonkach. Preferuje stanowiska półcieniste, ale poradzi sobie również w miejscach bardziej nasłonecznionych. Podczas łagodnych zim jest to paproć zimozielona.

Athyrium filix-femina

Pospolicie występujący gatunek paproci o podziemnym, rozgałęzionym kłączu z którego wrastają lejkowate rozety, okazałych liści. Liście długolancetowate podwójnie i potrójnie-pierzasto złożone. Liście zarodnikonośne nie odróżniają się od liści płonnych. Zarodnikuje przez sierpień i wrzesień. Preferuje stanowiska półcieniste i cieniste gleby wilgotne o kwaśnym odczynie. Roślina wrażliwa na suszę.

Athyrium filix-femina ‘Lady in Red’

Paproć o kępie rozchylających się liści posiadających charakterystyczne brązowoczerwone ogonki liściowe. Liście złożone, koronkowe, podwójnie lub potrójnie pierzaste, w młodości pastorałowato zwinięte. Odmiana odrobinę niższa od gatunku. Wymaga stanowisk półcienistych i cienistych. Dobrze radzi sobie również w głębokim cieniu. Gleby świeże, próchniczne o kwaśnym odczynie. Roślina wrażliwa na suszę.

Athyrium niponicum ‘Metallicum’

Nietuzinkowa paproć o złożonych liściach. Blaszki liściowe koronkowe, zielone ze srebrnym rysunkiem. Rozrasta się za pomocą pełzających kłączy, ale nie jest ekspansywna. Preferuje stanowiska półcieniste i cieniste. W ciemniejszych miejscach ogrodu srebrne wybarwienie liści jest bardziej widoczne. Najlepsze gleby to próchniczne, stale umiarkowanie wilgotne. Zarodnikowanie przypada okres sierpnia i września. Zimą wskazanie okrycie kłącza stroiszem świerkowym lub warstwą liści.

Athyrium niponicum ‘Pewter Lace’

Średniej wielkości paproć o charakterystycznych srebrzyście przebarwionych liściach. Preferuje stanowiska półcieniste, gleby przeciętne, raczej próchniczne umiarkowanie wilgotne. Zimą może wymagać okrycia stroiszem świerkowym szczególnie jeżeli podczas dużych mrozów nie ma naturalnej ochrony w postaci śniegu. Źle rozwija się bardzo głębokim cieniu.

Blechnum spicant

Rodzimy gatunek paproci objęty do roku 2014 ścisłą ochroną gatunkową, a obecnie już tylko ochroną częściową. Preferuje stanowiska niezbyt żyzne, ale wilgotne, kwaśne o podłożu kamienisto-próchnicznym. Tworzy dwa rodzaje liści: asymilacyjne, które wykazują się znaczną zimotrwałością oraz dłuższe i węższe liście zarodnionośne. Na stanowiskach naturalnych w Sudetach i Karpatach rośnie w otoczeniu świerków i jodeł.

Dryopteris affinis

Średniej wielkości paproć o pierzasta powcinanych liściach. Preferuje stanowiska cieniste i półcieniste czyli również takie gdzie promienie słoneczne docierają np. tylko rano. Wymaga stanowiska próchnicznego, gleby stale umiarkowanie wilgotnej. Liście mogą być uszkodzone przez wiosenne przymrozki, ale z reguły roślina dobrze się regeneruje. Polecana do leśnych zakątków w ogrodzie, do parków, do sadzenia pod krzewami czy w innych cienistych miejscach w ogrodzie.

Dryopteris affinis ‘Crispa’

Roślina wrażliwa zarówno na suszę jak i nadmiar wilgoci w glebie. Preferuje stanowiska półcieniste i cieniste, gleby umiarkowanie wilgotne i przepuszczalne o kwaśnym odczynie. Posiada pierzaste, lekko karbowane liście. Kępy liści są gęste o ciasno ułożonych liściach. Zarodnikowanie przypada na wrzesień.

Dryopteris austriaca ‘Crispa Whiteside’

Niezwykle dekoracyjna paproć o potrójnie pierzastych i mocno pokarbowanych liściach. Kępa liści bardzo gęsta i bujna. Młode liście jaśniejsze, tworzące charakterystyczne pastorały. Zarodnikuje we wrześniu. Preferuje stanowiska półcieniste i cieniste, na glebach próchnicznych, stale umiarkowanie wilgotnych, koniecznie przepuszczalnych.

Dryopteris erythrosora ‘Prolifica’

Zimozielona paproć o zmiennym wybarwieniu liści. Początkowo młode liście są jasne, pomarańczowożółto zabarwione by z czasem nabrać głębokiej zielonej barwy. Liście mniejsze od gatunku, bardziej ażurowe, delikatnie błyszczące. Zarodnikuje późno. Preferuje stanowiska cieniste i półcieniste na glebach wilgotnych, ale przepuszczalnych, próchnicznych. Zimą wskazane okrycie warstwą liści lub stroiszem świerkowym.